het-gelukgelijk-van-limburg.jpg

Gisteren stroomde de Amsterdamse Stadsschouwburg vol voor Het Geluk/Gelijk van Limburg. Marcia Luyten en Petra Stienen presenteerden onder die titel een avondvullend programma met onder meer Connie Palmen, Twan Huys, Peter Buwalda, Gé Reinders, Saskia Dekkers, Wim Pijbes, Leon Verdonschot, Atzo Nicolaï en Lilianne Ploumen. Gezamenlijk zetten zij hun tanden in de vraag 'wat kan de Randstad leren van Limburg?'. Dat wormvormig aanhangsel, bemind als buitenland, bespot om al het andere: de innigheid tussen politiek en economie, de eigen taal. Maar Limburg staat nog onvoldoende bekend als laboratorium voor internationalisme, kunst en nieuwe economie.

HGvL_04.jpg

Niks Calimero

De twee successchrijfsters vertelden met een potpourri aan Limburgse verhalen iets over waar Nederland nu staat, en waar het wel of niet naartoe moet. De verkiezingen en referenda in VS en UK laten zien dat grote verschuivingen vaak plaatsvinden buiten de traditionele machtscentra. Ze schreven daarover eerder deze week al een scherpe analyse in NRC. Voorbij alle clichés sprak Twan Huys in zijn energieke opening dan ook over ‘swingstate Limburg’. De sfeer zat er meteen goed in. Zelfbewust en monter. Niks Calimero. Niks gejeremieer. Het glorieuze gevoel van Rowwen Hèze in Paradiso.

‘Zoveul tied en zoveul energie’

De avond had zich geen betere initiatiefnemers kunnen bedenken. Luyten en Stienen zijn kritische vrouwen die veel van de wereld hebben gezien en die zich niet voor regionale karretjes laten spannen. We zagen dan ook geen gladde show vol pretentieuze proposities, maar ondergingen een spontane, zuurstofrijke avond vol levendige discussies (Buwalda: “Stevie Ray Vaughn had dezelfde blues als wij in Blerick”), mooie muziek van jong en oud (Stevie Ann en Gé Reijnders), fris theater van het Laagland en 18 karaats literatuur. Muisstil werd de zaal, zo adembenemend las La Palmen voor uit De Wetten.

Onverwachte invalshoeken

Voor ‘de Randstad’ bracht de avond ongetwijfeld nieuwe kennis en onverwachte invalshoeken. De Amsterdamse economie-wethouder Kajsa Ollongren merkte in gesprek met Brightlands-ceo Peter Verkoulen op dat Limburg zichzelf heeft heruitgevonden: “Ik kijk niet vreemd op als de G5 van grote gemeenten met Maastricht erbij uitgroeit naar een G6”. Museum-icoon Wim Pijbes roemde Stijn Huijts om diens relevante collectie- en expositiebeleid in het Bonnefantenmuseum: “Dus ga daar allemaal naar toe!”. Nieuwsuurs Europa-correspondent Saskia Dekkers ziet in Limburg met zijn internationale ligging tussen verschillende culturen “Europa in miniatuuruitvoering”.

FullSizeRender_1.jpg

Het glas is altijd halfvol

Natuurlijk hadden Luyten en Stienen een ambitieuze doelstelling. En met honderden Limburgers in de zaal en sponsoring door Provincie, Connect en Brightlands kun je je zelfs afvragen of dit niet een nieuwe reïncarnatie was van Calimero. Want in welke discussie heeft Limburg dan ‘gelijk’? Waar is die peptalk voor nodig? Voor optimisten is een glas nooit halfvol maar altijd vol met water én lucht. Het is dus maar hoe je het bekijkt. Het is de paradox van de perifere regio: heb je de Randstad wel nodig om succesvol te zijn? In ons initiatief Lichting Zuid horen groep 8’ers ook optimistische verhalen over de rijke toekomst in Limburg. Maar we zeggen niet dat ze moeten blijven.

Paradox en joie de vivre

Door enkele clichés (bronsgroen eikenhout, vlaai, blaasmuziek) sneeuwde de echte boodschap van de avond nog bijna onder. Mede dankzij die paradox. Want op het toneel stond een enorme bourgondische dis. Schijnbaar het zoveelste cliché: zie je wel, die luie Limbo’s vieren altijd feest. Maar juist die tafel vertelde het verhaal waar ‘de Randstad van kan leren’. Mensen in Limburg zoeken ‘bij pot en pint' verbinding in een mix van nationaliteiten en culturen. Men zoekt overeenkomsten in plaats van verschillen. Met die joie de vivre en gebundelde kracht overwin je de uitdagingen van deze tijd beter dan met arrogante eigendunk en het bouwen van muren. De bewijzen daarvoor worden dagelijks geleverd. Maar het verhaal moet wel verteld worden. Een blijvende paradox voor alle communicatie-Limburgers.

het-gelukgelijk-van-limburg.jpg
Geschreven door
Martijn Kagenaar
Deel deze pagina