Twee winterse vertellinkjes

(1)


Mijn favoriete seizoen is begonnen. ’s Nachts kruipen we tegen elkaar, ’s ochtends krabben we autoruiten schoon en ’s middags nemen we vrij om te fietsen. Mooier dan afgelopen dinsdag bestaat niet: stralende zon, lichte vorst, weinig wind, velden vol rijp. Drie lagen kleding, overschoenen, warm water in de bidon en… rijden! Op mijn korte trainingsrondje vanuit Kasen langs Moorveld, Catsop, Beek, Spaubeek, Schimmert, Raar en Schietecoven zag ik dit bijzondere schouwspel weer terug:

Limburg
DSM

Tussen DSM en het plateau van Schimmert leven we tussen chemische dynamiek en glooiende gastvrijheid. Maandag hoorde ik van kenners dat zulke gebieden goud in handen hebben. Want op de Mercer-index voor leefkwaliteit scoren niet de usual suspects New York, Barcelona of Sydney, maar juist truttig-trendy steden als Wenen, Zürich en Vancouver. We willen rust én rumoer. Hi-tech én hi-touch. In Beieren bezingen ze hun ‘Laptop und Lederhosen’ (bij Mercer staat München op 7). En wij, wij leven tussen stoom en stilte.

 

Lurkend aan mijn ijzige bidon schoot me het dubbele plezier van Robert Palmer te binnen:

 

Fast and slow yeah – the best of both worlds.
Double fun.
I’d like to now propose a toast to the best of both worlds.

 

(2)


Die toast gaan we de komende weken uitbrengen tijdens Een winterse vertelling.

Winterse Vertelling
(foto: Hugo Thomassen)

Guido Wevers schreef deze kerstproductie en ook hij belooft ons best of both worlds: ‘Het is een voorstelling die tot vreugde en tot woede stemt.’ Een avondvullende show, waarin tekst, muziek en video één geheel zijn. Met muziek van Bach via Jimi Hendrix en kerstklassiekers naar Johnny Holiday. Samengesteld met de jonge Poolse muzikant Mateusz Kwiatkowski, in een decor van videokunstenaars Pieterjan Ginckels en Julian Friedauer. Zelfs voor zanger Roderik Povel wordt het best of both worlds: ‘Ik ben een hoge bariton en zing nu een alt-partij uit het Weinachtsoratorium. Dat wordt spannend.’ Met als klap op de vuurpijl elke avond: een Special Guest. Jauchzet! Frohlocket!

 

Mikos Pieters – de marketingman van het Theater aan het Vrijthof – fluisterde mij vorige week al toe: ‘Als ik die Special Guest bekend maak, verkopen we onmiddellijk vier keer uit.’ Maar Guido Wevers houdt Mikos in het gareel. Hij wil niet dat men voor de Special Guest komt. Men moet naar zijn Theater komen voor de poging ‘… om in de donkere dagen voor kerst bij elkaar te komen. Luchtig, licht, soms ernstig, soms boos. Mensen hebben in deze tijd behoefte dichter bij elkaar te kruipen en daar is de avond voor bedoeld.’

 

En zo heb ik in mijn favoriete seizoen dus ook een zinvolle bestemming voor de avonden.

pijltje boven