Don’t tell me you’re funny, tell me a joke

De ambitieuze conferentie Creativity & Innovation werd gisteren in AINSI opgeluisterd door twee mondiale creative city-goeroes: Charles Landry en Phil Wood. Ook de industrie was vertegenwoordigd, in de persoon van Grant Davidson, vice-president bij Philips Design.

 

De Gilbert & George van de creative city cultus gaven een vlotte show. Ze ontzenuwden de buzzwoorden uit de conferentietitel met Britse flair, strooiden met beelden van ‘possibility rooms’ en vergeleken succesvolle steden met ‘multicultural salad bowls’. Ze stelden gewetensvolle vragen: welk type café heeft onze kosmopolitische voorhoede nodig? Wat kan de medische wereld leren van kinderspel? Hun conclusie: onvoorwaardelijke openheid, naïeve nieuwsgierigheid en eigenwijze experimenteerdrift leiden tot meer en duurzamere welvaart.

 

Dát is dus hoe de van oudsher industriële regio rond Maastricht zich gaat transformeren naar een open kennis-economie. Jammer genoeg wortelden hun verhalen nauwelijks in de regio die hun speeches betaalde. Hadden zij zich hier wel in verdiept? Het leek er niet op. Een vraag van een Amerikaanse expat over Maastrichtse gastvrijheid werd beantwoord met een anekdote over de Echternach-processie…

 

Gelukkig leerden we meer van Philips. Met een baanbrekende verandering moet je vooral aan de slag gaan! ‘Sense & simplicity’ was een revolutionaire operatie voor techneuten die voorheen bleven verbeteren tot ze erbij neervielen. Maar voortaan kijkt iedereen bij Philips eerst naar het gebruiksgemak. En op Simplicity Events worden de prototypes in het openbaar getest. Een goed voorbeeld van ‘walk the talk’.

Dichter bij huis waagt DSM het om nog een stap verder te zetten. Hun nieuwste laminaatlijm heeft allerlei fantastische eigenschappen, maar laat los in combinatie met acryllak. En da’s lastig, want acryllak heeft de toekomst. En dat euvel krijgt DSM maar niet opgelost. Daarom roept de multinational nu de wereld op om te helpen. De eigen Willie Wortels krijgen hulp van buitenaf, al weten ze nog niet van wie: DSM zette deze week zijn Neoresins Adhesive Challenge op internet.

 

Jammer dat zij er nou net niet bij waren, gisteren. Want het is een schitterend voorbeeld van ‘open innovatie’ en ‘creativiteit’. Geen consultancy-spreadsheet, maar een verhaal van vlakbij. Misschien lijkt dit revolutionair, maar het is vandaag al realiteit. Ook een voorbeeld van ‘walk the talk’: DSM propageert open innovatie op de Chemelot-campus en laat zien dat het ze menens is.

 

Wat betekent deze aanpak nou voor creativiteit en innovatie in deze Europese stad?

 

  • Dat we creatief talent onvoorwaardelijk kansen bieden (en ze niet overvragen met businessplannen en werkgelegenheidsmultipliers)
  • Dat we expats zichtbaar omarmen (group hugs in hun eigen café zijn niet genoeg)
  • Dat we baanbrekende projecten voltooien volgens het best denkbare recept (de Campus van Calatrava)

 

Dat zouden zichtbare bewijzen zijn van de openheid, nieuwsgierigheid en experimenteerdrift die we nodig hebben. ‘Don’t tell me you’re funny, tell me a joke’. In dat motto ligt de sleutel waarmee je mensen warm krijgt voor verandering: minder praten, meer doen. Minder beloven, meer laten zien. Beweer niet dat je open en creatief gaat zijn, maar laat zien dat je nu al voortdurend voorwaarden schept.

Martijn Kagenaar schreef deze blog op 16.10.2009.
De blog valt in de categorieën Creativiteit, Innovatie en Maastricht region en gaat over Innovatie, Maastricht, DSM, Zuid-Limburg, Design, Maastricht Region, creatieve stad en creativiteit.
pijltje boven