De ezel speelt de blues

Verwarring, paradoxen en tegenstellingen zijn onmisbaar in ons vak. Wij moeten het hebben van fysieke beelden die mentale beelden oproepen. Dus tasten we voortdurend de grenzen af tussen verstand en verbeelding. Wat zie ik? Wat ziet de ander? Wat denkt die daar bij? Welke gevoelens maken we los? Wat is waar? We zijn dus in zekere zin bestuurders van de ziel. Niets is mooier dan dat spel tussen feit en fantasie. De Björk van de Euregionale kunstscene (Tanja Ritterbex) vatte het bij PechaKucha Maastricht charmant samen: “niets is wat het lijkt”. Zo is het maar net.

spinkhaan

Gisteren nog werd ik getroffen door een verwarring. Omhoog kijkend naar de dreigende herfsthemel schrok ik van een buitenaards groot wezen. Het monster vloog recht op ons huis af! Of was er op vliegveld Beek een Vapona-reclamezeppelin opgestegen en was die hopeloos uit koers geraakt? Toen ik goed keek, bleek dat het object niet vloog. Het hing daar, doodstil in het luchtruim. En bevond het zich wel in de lucht? Nee, het was oversized sprinkhaan, verdwaald op ons keukenraam.

 

Een paar dagen eerder leerde ik een mooie tegenstelling. Zuiderlicht ontmoette in het nog lege pand aan de Kommel kunstenaar Fons Haagmans (portret: van minuut 13 tot 17). Hij bracht ons 22 genummerde litho’s met de beeltenis van één van zijn favoriete onderwerpen: de ezel. Mijn kinderen fluisterden: “waarom schildert hij geen paarden, die zijn toch veel edeler?” Haagmans antwoordde geduldig: “een paard is de swing, een ezel is de blues.”

 

Eerder die dag kreeg ik een paradoxaal cadeautje van collega Peggy: “Op kantoor”, het debuut van ex-collega Ernst-Jan van Rossen. Wat een onbedaarlijke pret! Deze hilarische verzameling FD-columns is op het eerste gezicht een harde afrekening met ons surrealistische kantoorleven. Waar we langer nadenken over onze traktaties dan over ons functioneren. Maar als je “Op kantoor” uit hebt, blijkt het één lange lofzang. Wie deze postmoderne mini-samenleving zó diepgaand observeert, moet er zielsveel van houden. En nomineren we E.J.’s ‘vleesfantasie’ meteen voor Woord van het Jaar 2010?

op kantoor

Niets is wat het lijkt. Kijk goed. Luister goed. Vanochtend zong Joe Jackson “In Every Dream Home A Nightmare”: zonder wrijving geen glans. Het leven is verrukkulluk.

Martijn Kagenaar schreef deze blog op 27.09.2010.
De blog valt in de categorieën Bureauzaken, Creativiteit en Design en gaat over Zuiderlicht, creativiteit, PechaKucha, Joe Jackson, Ernst-Jan van Rossen, Fons Haagmans, paradox en Tanja Ritterbex.
pijltje boven